Στο νοτιότερο κομμάτι του νομού Γρεβενών το οποίο περικλείεαι ανατολικά απο το βουνό Μπουνάσσα, δυτικά απο το Μακροβούνι, νότια απο τα Χάσια όροι και βόρεια απο τις κοίτες του ποταμού Αλιάκμονα βρίσκεται η Παλιουριά. Η κοινότητα βρίσκεται στους πρόποδες της δυτικής καταλήξεως των Καμβουνίων ορέων, τα οποία οι κάτοικοι αποκαλούν Μπουνάσσια.

Η κοινότητα έχει πληθυσμό 500 περίπου άτομα, υψόμετρο 500μ. και απέχει από τα Γρεβενά 50χιλ. και από την Δεσκάτη 15χιλ.

Στην σημερινή τοποθεσία του χωριού ο τούρκικος δρόμος (τζαντές 1881-1912) από τα Σέρβια προς Γρεβενά συναντούσε το δρόμο Ελασσόνα- Δεσκάτη- Γρεβενά. Από το βόρειο άκρο του χωριού περνούσε ημιονική οδός στα βυζαντινά χρόνια επί του Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου, αυτοκράτορα του Βυζαντίου το 976-1025 μ.χ.

Σύμφωνα με την παράδοση το Ζημνιάτσι/Σμηάτζι (η παλιά ονομασία της Παλιουριάς), σχηματίστηκε από τη συνένωση 3 συνοικισμών επί Τουρκοκρατίας για να προστατευθούν οι κάτοικοι από τις επιθέσεις των τουρκαλβανών. Οι τρεις αυτοί οικισμοί αναφέρονται από καλόγηρο της Ζάβορδας (οι καλόγεροι συνήθιζαν να γράφουν σε κώδικα τα χωριά που επισκέπτονταν με την εικόνα ή την κάρα του αγίου) το 1534 ως "Σμηάτζι απανοχώρι", "Σμηάτζι μεσοχώρι", "Σμηάτζι κατοχώρι". Η συνένωση έγινε στην τοποθεσία που βρίσκονταν στο "Σμηάτζι μεσοχώρι" μετά το 1860. Η έκταση της περιοχής του χωριού άνηκε σε αρβανίτη μπέη έως και τις απαλλοτριώσεις του 1922-24.

Η τοπική παράδοση επηρεασμένη από τις εκκλησίες που υπήρχαν στους τρεις συνοικισμούς θέλει τους συνοικισμούς οι οποίοι συνενώθηκαν να μην είναι τρεις αλλά εννέα.
Σμηάτζι απανοχώρι:με πολιούχο ναό τον Άγιο Γεώργιο και εκκλησίες τον Άγιο Αθανάσιο και Αγία Παρασκευή.
Σμηάτζι μεσοχώρι:με ναούς τον Άγιος Νικόλαος, Άγιος Κωνσταντίνος.
Σμηάτζι κατοχώρι: με κύριο ναό την Κοίμηση της Θεοτόκου, Αγία Τριάδα, Αγίους Αναργύρους.

Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας συμπεριλήφθηκε το 1918 ως οικισμός στην κοινότητα Καρπερού του νομού Κοζάνης. Το 1928 μετονομάσθηκε από Ζημνιάτσι σε Παλιουριά, το 1963 αποσπάσθηκε απο το Καρπερό και ανακηρύχθηκε σε κοινότητα Παλιουρίας, το 1964 υπάχθηκε διοικητικά στον νεοσύστατο νομό Γρεβενών και απο το 1997 ανήκει διοικητικά στον δήμο Δεσκάτης.