Στο νοτιότερο κομμάτι του νομού Γρεβενών και ποιό συγκεκριμένα στους πρόποδες του βουνού Μπουνάσσα και δίπλα από τις κοίτες του ποταμού Αλιάκμονα βρίσκεται η Παλιουριά.

Η κοινότητα έχει πληθυσμό 500 περίπου άτομα, υψόμετρο 500μ. και απέχει από τα Γρεβενά 50χιλ. και από την Δεσκάτη 15χιλ.

Σύμφωνα με την παράδοση το Ζημνιάτσι/Σμηάτζι (η παλιά ονομασία της Παλιουριάς), σχηματίστηκε από τη συνένωση 3 συνοικισμών επί Τουρκοκρατίας για να προστατευθούν οι κάτοικοι από τις επιθέσεις των τουρκαλβανών. Οι τρεις αυτοί οικισμοί αναφέρονται από καλόγηρο της Ζάβορδας το 1534 (οι καλόγεροι συνήθιζαν να γράφουν σε κώδικα τα χωριά που επισκέπτονταν με την εικόνα ή την κάρα του αγίου) ως "Σμηάτζι απανοχώρι", "Σμηάτζι μεσοχώρι" και "Σμηάτζι κατοχώρι". Η συνένωση έγινε στην τοποθεσία που βρίσκονταν στο "Σμηάτζι μεσοχώρι" μετά το 1860. Η έκταση της περιοχής του χωριού άνηκε σε αρβανίτη μπέη έως και τις απαλλοτριώσεις του 1922-24.

Η τοπική παράδοση επηρεασμένη από τις εκκλησίες που υπήρχαν στην περιοχή θέλει τους συνοικισμούς οι οποίοι συνενώθηκαν να μην είναι τρεις αλλά εννέα.
Σμηάτζι απανοχώρι:με πολιούχο ναό τον Άγιο Γεώργιο και εκκλησίες τον Άγιο Αθανάσιο και Αγία Παρασκευή.
Σμηάτζι μεσοχώρι:με ναούς τον Άγιος Νικόλαος, Άγιος Κωνσταντίνος.
Σμηάτζι κατοχώρι: με την Κοίμηση της Θεοτόκου, την  Αγία Τριάδα και τους Αγίους Αναργύρους.

Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους της 13 Οκτωβρίου του 1912, συμπεριλήφθηκε ως οικισμός το 1918 στην κοινότητα Καρπερού του νομού Κοζάνης. Το 1928 μετονομάσθηκε από Ζημνιάτσι σε Παλιουριά, το 1963 αποσπάσθηκε απο το Καρπερό και ανακηρύχθηκε σε κοινότητα Παλιουρίας, το 1964 υπάχθηκε διοικητικά στον νεοσύστατο νομό Γρεβενών και απο το 1997 ανήκει διοικητικά στον δήμο Δεσκάτης.